۱۴ اسفند ، سالروز خاموشی دکتر محمد مصدق ،از رهبران اصلی جنبش ملی ایران است. بیش از نیم قرن از کودتایی در ۲۸ مردادماه سال ۱۳۳۲ خورشیدی که سپهر تحولات آتی میهن ما را بسویی دیگر برد می گذرد و میهن در یکی از بغرنج ترین مقاطع حیات تاریخی پر فراز و نشیب خود قرار گرفته است. بر آنم که تجربه ناکام جنبش ملی ایران و سرانجام کار دولت ملی دکتر محمد مصدق درسها تواند داد برای امروز و برای فردا...
اندوه
( اندیشه هایی در بارۀ یک عکس )
و هر روز در سراشیب روز
اندوه به دیدارش می شتافت :
اندوه میهنی که پس از چندین سپیده دم ،
هنوز در شب استبداد است .
و گنجی که پس از رستن از راهزن ،
هنوز بر باد است .
اندوه مرغ آتشکام " فرصت " نام
که عبث گریخت.
اندوه رده ها و پرچم ها
که ز هم گسیخت.
اندوه شهیدان در خاک
و پلیدان در کاخ
همدلان کم دل
و دشمنان گستاخ.
اندوه یاران رانده و فراق زده
و پیروان پراکنده و نفاق زده.
اندوه افتخاراتی سرفراز ، ولی پامال،
و آرزوهایی چون شهباز ،ولی بی پر و بال،
اندوه سالاری سالخورده در آستان زوال !
ای برادران من ، ای گیاهان بدرود !
اینست نغمۀ آن آشنا ، که در خاک وطن غریب بود .
ولی آن سایۀ خاموش که بر شما پویید
تا گنبد تاریخ فرا خواهد رویید
زیرا کیست که چنین پای افشرد چون کوه
در میدان رزم و در میدان اندوه ؟
